Παραμύθια χωρίς πατρίδα

Παραμύθια χωρίς πατρίδα – Κατερίνα Χάσκα (Ποιητική Συλλογή)

«Δεν είχα σπίτι. Το σώμα μου ήταν το μόνο δωμάτιο. Χωρούσε τα πάντα και όλους.»

Τα «Παραμύθια χωρίς πατρίδα» δεν είναι μια συνηθισμένη ποιητική συλλογή. Είναι ένας χάρτης από λέξεις για όσους έμαθαν να περπατούν σε δρόμους χωρίς όνομα.

Η Κατερίνα Χάσκα καταθέτει μια συγκλονιστική μαρτυρία για την εμπειρία του ξεριζωμού, της μετανάστευσης και της αέναης αναζήτησης μιας «πατρίδας» που συχνά δεν βρίσκεται σε χώμα, αλλά σε μια φράση, σε μια ανάσα, σε ένα σώμα.

Μέσα από στίχους κοφτερούς και ταυτόχρονα βαθιά τρυφερούς, η ποιήτρια μιλά για:

• Το παιδί που μεγάλωσε βιαστικά: Για τα χέρια που έμαθαν να τυλίγουν κουβέντες σε κουτιά αντί για παιχνίδια.

• Την αόρατη γραμμή: Για το πέρασμα από τη λέξη στο βήμα και από τη σιωπή στην ύπαρξη.

• Το σώμα-καταφύγιο: Για τις στιγμές που το μόνο δωμάτιο που σου ανήκει είναι ο ίδιος σου ο εαυτός.

• Την τέχνη της φυγής: Για το πώς η γραφή γίνεται η πόρτα που ανοίγει σε τόπους χωρίς ερωτήσεις.